Θεατρικό Έργο “Ο Μονόλογος της Αριάδνης”

Η Αριάδνη, μεταξύ τρέλας και λογικής αποφασίζει να μιλήσει για τη ζωή της και όσα τη σημάδεψαν. Κάνει μια διαδρομή τριών πράξεων που αφορούν τους άντρες της ζωής της: τον πατέρα, τον έρωτα, τον σύζυγο. Ο παππούς της είναι το μόνο θετικό αρσενικό πρότυπο που συναντούμε στην αφήγησή της. Κουβαλά τα νεκρά θηλυκά της ζωής της, γιαγιά και μητέρα, και τη μητρότητα που εισπράττει από αυτές τη μεταφέρει σαν πράξη πρόνοιας και αγάπης σε μια άλλη γυναίκα, την Ισμήνη, θεωρώντας πως την προστατεύει. Δεν έχει καμία διάθεση να μιλήσει με παράπονο. Αντιθέτως, βλέπει με τις ανάλογες αποστάσεις όσα της συνέβησαν. Όσο το έργο εκτυλίσσεται την παρακολουθεί μια άλλη γυναίκα και στο σημείο ακριβώς που θεωρεί ότι το έργο έχει τελειώσει αναγγέλλοντας τον θάνατό της, της παρουσιάζεται από την άλλη γυναίκα μια διαφορετική εκδοχή της ζωής της. Ακούει για το μέλλον που θα μπορούσε να ζήσει, αν έπαιρνε μια απόφαση καθοριστική. Ακούει όσα θα μπορούσαν να της είχαν συμβεί σαράντα πέντε χρόνια μετά από μια μοιραία απόφασή της, και έπειτα η δεύτερη γυναίκα την καλεί να τελειώσουν αυτό το έργο με μια τέταρτη πράξη που φέρει το όνομά τους, «Αριάδνη».